Gestaltowska teoria opiera się na stwierdzeniu, że zorganizowana całość jest „czymś więcej” niż sumą jej części. Relacje i integracja pomiędzy elementami umożliwiają rozwój właściwości i funkcji, które wcześniej nie istniały. Samo istnienie poszczególnych elementów nie miało wpływu na poziom doświadczeń i świadomości. Dziesięć lat temu trenerzy wraz ze studentami, niczym pionierzy, przetarliśmy szlaki edukacji. W ostatnich dniach po 10 latach, społeczność WSPG podejmuje nowe wyzwanie – budowanie integracji. Dziękujemy za zaufanie i zaangażowanie.
W dniach 21-23 sierpnia zmierzyliśmy się z nowym sposobem współistnienia w WSPG. Procesowanie nowości jest z zasady trudne i wymaga zaangażowania. Jednocześnie stanowi jedną z podstawowych kompetencji w Gestalcie, gdyż praca z uwzględnieniem procesu wymaga gotowości do podążania w nieznane, nieustalone i nieokreślone. Granice oraz jasno określone ramy stają się bezpiecznym kontenerem do eksplorowania doświadczeń – w tym przypadku był to eksperyment. Wspólnie zmierzyliśmy się z niepewnością, angażując się w nieznane i nieprzewidziane. Dziś już wiemy, że jako społeczność WSPG – zespół, administracja oraz osoby studentcki – podjęte zostało wyzwanie.
W sprzyjającym polu cała społeczność realizowała program warsztatów, poszerzając obszar pracy o integrację. Zaczęliśmy zjazd od rundki początkowej, w której każda grupa i zespół przedstawili się całej społeczności. Pierwszego wieczoru grupy programu podstawowego zorganizowały grę terenową dla wszystkich uczestniczek i uczestników, a drugiego wieczoru grupy programu klinicznego zaplanowały dla nas różne aktywności. Wyjazd zakończyliśmy podsumowaniem każdej z grup oraz zespołu.
Trudno znaleźć słowa, by opisać to, co wydarzyło się podczas tego weekendu. To, co jest szczególnie wyraźne w pamięci, to nieprawdopodobna energia, intymność oraz moc radości. Przede wszystkim wyraźnie widoczna była idea wspólnoty i budujących się nowych więzi. Wspólna praca, koordynacja działań umożliwiła osiągnięcie celu, który przekraczał możliwości pojedynczej osoby. Zdobyte zostały wspólnie kompetencję rozumienia i doświadczania pola – tak, jak powiedział jeden z uczestników: „Nie tylko staliśmy się częścią większej całości, lecz w niej uczyliśmy się, pracowaliśmy, bawiliśmy, płakaliśmy, istnieliśmy w zorganizowanej całości, stając się społecznością, która wykracza poza indywidualne kompetencje każdej i każdego z nas, jednocześnie zachowując indywidualność, jako zasób i bogactwo.
Muzyka: XXIV edycja 
